آنرا با شفق مي شويم و با آن ميگويم که تويي مونس شبهاي

دلم کاش ميدانستي باغ غمگين دلم بي تو تنها شده است

و گل غم به دلم وا شده است کاش ميدانستي که درون قلبم

با تپشهاي عشق هم صدا هستي تو.

در تنهایی خویش می توان خاطره های خود را مرور کرد.

به روز هایی اندیشید که چه عاشقانه گذشت و دریغا با اندوه

دست نیافتن و شاید هم با حسرت از دست دادن. دولتی که

دگر بعید می نماید و دست نیافتنی. و چه غریبانه است حسی

که از قبل بدانی به محبوبت نمی رسی و همین ... همین

باعث کرختی روحت عاشقت شود و مجنونی عقل پریشانت

و گاه چه تلخ می شود اندیشیدن.

به آن بیاندیشی که روزی باید فراموش کنی.

فراموشی... چه وا‌ژه ی غریبی... فرار از خاطره... خالی کردن حافظه بلند.

اگر كسي تو را آنطور كه مي خواهي دوست ندارد،

به اين معني نيست كه تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

الهی به امید تو